Το παρασκήνιο ενός άδικου και παράλογου αποκλεισμού. - Του Γιώργου Χαρβαλιά

Είναι αλήθεια οτι πολλές στο πέρασμα του χρόνου και ασκώντας πάντα την κυνηγετική μας δραστηριότητα ήρθαμε αντιμέτωποι με χίλια δυό άσχημα πράγματα που συνήθως τα χαρακτηρίζουμε στραβά κι'ανάποδα.
Βεβαίως δεν θ' αγνοήσω το γεγονός οτι αυτά υπάρχουν σε όλες τις φάσεις της ζωής μας και δημιουργούνται συχνά από τον άνθρωπο για τον άνθρωπο ή άλλες αιτίες και συγκυρίες. Πολλές φορές όμως αυτά τα μικρά ή τα μεγάλα προβλήματα αποκαλύπτουν προκλητικά την αδυναμία μας, την αδιαφορία ή ακόμη και την σκοπιμότητα να μην τα λύσουμε ακριβώς γιατί: Ένα πρόβλημα παράγει πολιτική, διακινεί και προβάλλει χρήματα, ιδέες, ανθρώπους αλλά κυρίως την φιλοδοξία αυτών που πρώτοι θα δώσουν τη λύση.


Επιτρέψτε μου όμως σ'αυτό το σημείο να σας ρωτήσω κάτι απλό: Ποιόν πρέπει να χειροκροτήσουμε περισσότερο, τον άνθρωπο που θα δώσει λύση σ'ένα πρόβλημα ή αυτόν που ούτε καν θα το αφήσει να γεννηθεί;
Αντεπιτιθέμενοι όμως ίσως με ρωτήσετε εσείς: Μα υπάρχει τέτοιος άνθρωπος που θα προλάβει ένα πρόβλημα;
Και απαντώ: Ναι υπάρχει. Είναι ο άνθρωπος που προβλέπει, που οραματίζεται, που προλαμβάνει τα γεγονότα κι'εφαρμόζει σχολαστικά μέτρα πρόληψης και οχι θεραπείας.
Oμολογώ ειλικρινά οτι ήρθαν στιγμές απ'το απώτερο αλλά και πρόσφατο παρελθόν που ένοιωσα την ανάγκη να συγχαρώ τους υπεύθυνους για κάποιες επιτυχίες, όπως επίσης και στιγμές γεμάτες απογοήτευση από την αδράνεια ή την αδυναμία τους.

Θα έλεγα λοιπόν, για να εντοπίσουμε και χρονικά τις "εισπράξεις" μας από τις μεθοδευμένες πιέσεις, διώξεις, στερήσεις, οτι από το 1985 που μας "έκοψαν" τ'απριλιάτικα τρυγόνια, η ζωή των κυνηγών μπήκε σ'ένα είδος μέγγενης που αργά αλλά σταθερά συνέθλιβε ποικιλοτρόπως την κυνηγετική ελευθερία. Πιστέψτε όμως αυτό δεν μ' εντυπωσιάζει ιδιαίτερα, ούτε επίσης και ο τίτλος του "δολοφόνου" από τους μανιώδεις αντικυνηγούς και αστείους οικολογούντες.
Αυτό που πραγματικά με εξέπληξε ήταν η παντελής έλλειψη του κυνηγετικού λόγου ώς αντίποδας στήριξης του τραυματισμένου κυνηγετικού σώματος. Δεχθήκαμε σιωπηρώς ύβρεις, επιθέσεις, κατηγορίες περνώντας στο πλατύ κοινό το μήνυμα της σιωπηρής αποδοχής.

Αλήθεια ποιά είναι η θέση του κυνηγού σήμερα; Μήπως ήρθε η ώρα να τους δείξουμε τη δύναμή μας; Μήπως πρέπει να καταλάβουν οτι τα όπλα μας δεν είναι μόνο οι καραμπίνες αλλά και η ψήφος μας;
Σκεφτείτε μόνο τι έχει να γίνει αν τριπλασιάσουμε, αφού είναι πανεύκολο, τις 64.193 ψήφους που συγκέντρωσε το Κόμμα Ελλήνων Κυνηγών στις Ευρωεκλογές του 1999!!
Αν γινόταν κάτι τέτοιο, πράγμα που εύχομαι με όλη μου την καρδιά, ίσως σήμερα να ήταν όλα διαφορετικά, ίσως αρκετά πράγματα να είχαν μπει σε άλλο δρόμο.
Μπορεί να ανανεωθεί ο απαρχαιωμένος Δασικός Κώδικας τουλάχιστον στ'άρθρα που μας αφορούν.
Μπορεί τα χρήματα των Ελλήνων κυνηγών να έχουν καλύτερη τύχη σε μια σύγχρονη θηραματική πολιτική.
Μπορεί η απερίσκεπτη διάθεση του 20% της Ελληνικής Επικράτειας να μη δινόταν στο πρόγραμμα NATURA 2000 τη στιγμή που καμιά χώρα δεν διέθεσε πέραν του 4-5 % των εδαφών της.
Μπορεί οι απαγορευμένες για το κυνήγι περιοχές να γίνουν λιγότερες και να υπηρετούν περισσότερο την ουσία παρά τις απαγορευτικές ορέξεις μερικών-μερικών.

Ίσως να είναι χίλια δυο τα "Μπορεί". Όμως είμαι σίγουρος οτι κρατάμε στα χέρια μας τον τρόπο και την δυνατότητα να μετατρέψουμε τον κυνηγετικό όγκο σε μια ευγενική κατευθυνόμενη δύναμη που κύριο στόχο θα έχει την ανάκαμψη του άρρωστου περιβάλλοντος όπου η ορθολογική διαχείριση θα δικαιώσει όλα τα πλάσματα της φύσης.
Ίσως να ήρθε η ώρα να προσδιορίσουμε και να προγραμματίσουμε στα πλαίσια του Νόμιμου και του Ευγενούς, το μέλλον του Ελεύθερου Παραδοσιακού μας Κυνηγίου.
Ίσως να ήρθε η ώρα που εμείς οι Έλληνες Κυνηγοί με πίστη και συνείδηση θα στείλουμε τον δικό μας άνθρωπο, τον δικό μας φίλο και συγκυνηγό στα μεγάλα κέντρα των αποφάσεων της ενωμένης Ευρώπης ώς αντάξιο εκπρόσωπό μας.
Ίσως να φθάσαμε στο πλήρωμα του χρόνου. Ίσως είναι η κατάλληλη ώρα για περίσκεψη και περισυλλογή. Φίλε κυνηγέ....Σκέψου το. Μην χαρίζεις την ψήφο σου οπουδήποτε!
Το Κόμμα Ελλήνων Κυνηγών σε περιμένει....

 

Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Παλαιότερα άρθρα Το παρασκήνιο ενός άδικου και παράλογου αποκλεισμού. - Του Γιώργου Χαρβαλιά